Carmen Arundellianum
Plaudit humus, Boreae
fugam ridens exsulis.
Pullulant arboreae
nodis comae patulis.
Gaudet Rhea coronari
novis frontem flosculis,
olim gemens carcerari
nivis saevis vinculis.
Felix morbus, qui sanari
Nescit sine morbo pari!
Aethera Favonius
induit a vinculis.
Ornat mundum Cyprius
sacris divae copilis.
Castra Venus renovari
novis ovat populis
Et tenellas copulari
blandis mentes stimulis.
Felix morbus, qui sanari
Nescit sine morbo pari!
Tuum, Venus, haurio
venis ignem bibulis.
Tuis, Flora, sitio
favum de labellulis.
Flora, flore singulari
praeminens puellulis,
solum sola me solari
soles in periculis.
Felix morbus, qui sanari
Nescit sine morbo pari!
Rapit nobis ludere
dictis livor aemulis,
nos obliquis laedere
gaudens linguae iaculis.
Nolo volens absentari,
votis uror pendulis.
Fugi, timens te notari
nigris famae titulis.
Felix morbus, qui sanari
Nescit sine morbo pari!
In discessu dulcibus
non fruebar osculis;
salutabas nutibus
paene loquens garrulis:
fas non erat pauca fari.
Fuere pro verbulis,
quas, heu, vidi derivari
lacrimas ex oculis.
Felix morbus, qui sanari
Nescit sine morbo pari!